Walibi Belgium…een park apart. Walibi Belgium is een park dat ofwel gesmaakt, ofwel gekraakt word. Een middenweg is er niet. Het is een park dat mij het ene bezoek volledig kan bekoren, anderzijds kan ik mij er vaak dood ergeren aan bepaalde waar het vingerdik opligt dat het beter kan. Ik had mezelf voorgenomen om dit jaar alleen met Halloween te gaan, maar het mooie weer en enkele andere redenen hebben mij zo ver gekregen het park in volle zomer te bezoeken. Het was alvast een bewogen dag met een vreemde afloop, maar anderzijds wist het park mij vandaag absoluut te verrassen op diverse vlakken. Zowel positief als negatief. Zet je neer, leun achteruit en lees maar mee.
Het moet opgevallen zijn, maar de laatste weken lees je niks meer van grote drukte in het park. Ik begon al te denken dat het park de achteruitgang in bezoekers bereikt had, maar men moet eerlijk zijn dat het weer deze zomer nog niet veel reden had gegeven om een pretpark te bezoeken. Met onzekere weerberichten (Walibi moet ongetwijfeld rood van colleire gezien hebben – al begrijp ik dat wanneer een wicht als Sabine Hagedoren het weer heeft gebracht) vertrokken we naar Walibi. De hoop van een rustig dagje in het park werd echter meteen aan diggelen geslagen toen we op een praktisch volle parking stootten. Het moet ongetwijfeld de drukste dag van het seizoen geweest zijn. Fijn voor de omzet van Walibi vandaag, minder fijn dan toestromende bezoekers die waarschijnlijk een diepe zucht geslaakt hebben.
Walibi ditjes en datjes
Als er één ding is dat me best verrast heeft in de positieve zin, dan is het wel de algemene staat van het park. Ik herinner mij nog in 2002 hoe rampzalig vuil het park er kon bijliggen, dat je zelfs massa’s blikjes en flesjes uit de vijver kon vissen en dergelijke. Gelukkig is dat er de laatste jaren alleen op vooruit gegaan. Hoewel de paden en alle andere tierlantijntjes in het park zeer behoorlijk waren, moet ik wel toegeven dat de staat van sommige wachtrijen werkelijk erbarmelijk is. Ik was vooral gechoqueerd door de wachtrij van Radja River, Weerwolf en FlashBack. Bij alledrie de wachtrijen is het ongelooflijk welke lengte het onkruid heeft bereikt en hoe triestig het weinige groen erbij ligt. In de wachtrij van Radja River ben ik zelfs bijna over een vieze muis gestruikeld die daar gezellig onkruid aan het knagen was. Je kan zeggen ‘ach ja, het is maar onkruid’, maar het toont allesbehalve proper en professioneel.
Dat het druk was in het park moet ik niet meer vertellen, maar het heeft mij verbaasd dat het park tijdens het zomerseizoen op volle capaciteit kan werken. We moesten even zuchten bij een Dalton Terror met drie gondels, maar verder was het ‘volle petrol’, met overal volle capaciteit. Bij Radja River was er weer eventjes dat race-effect uit vervlogen tijden, werden er in de voormiddag extra bootjes opgezet en was het ook bij FlashBack bootje na bootje dat de revue passeerde. Pannes? Eéntje opgemerkt bij FlashBack waarbij één bootje geëvacueerd moest worden maar verder na nog geen vijf minuutjes opgelost was. Efficiëntie Walibi? Proficiat!
Verder viel het mij ook op dat de talloze en veelbesproken schilderbeurten het park geen windeieren hebben gelegd. Ik zou kunnen mierenneuken door te zeggen dat sommige attracties er stilaan weer iets ouder beginnen uit te zien, maar dat doe ik niet. Eerst en vooral omdat ik er geen zin of fut voor heb, maar ook omdat ik vindt dat men af en toe een klein beetje moeite mag doen het positieve te zien van een park dat niet moet afhangen van zijn geschiedenis, zichzelf tot de laatste commerciële druppel uitmelkt of niet het vernoemen waard is. Het park blinkt weer en laat uitschijnen dat zelfs een druppel verf wonderen kan doen om de opgelopen schade van Amerikanen met een dikke nek en onervaren Britten op te lossen. Zij het stap voor stap, maar ze zijn ermee bezig. Over het park in het algemeen kan ik nog het personeel bespreken. Maar dat ga ik hier niet doen, want hiervoor is een apart deel nodig waarin het personeel uitvoerig besproken moet worden.
Attracties, attracties, een park vol attracties
Walibi Belgium heeft een goeie mix aan attracties en desondanks hun leeftijd is er voor ieder wat wils. Maar wat mij vandaag opnieuw is opgevallen, is dat het park zo hard nood heeft aan een nieuwe attractie. En daaronder begrijp ik geen opgeknapte Shuttle Loop Coaster, die waarschijnlijk tot 2016 de enige ‘nieuwigheid’ zal moeten zijn. Maar je kan daarover blijven discussiëren en zeuren, zo zal het zijn en zo zal het –voorlopig – blijven.
Challenge of Tutankhamon, kortweg ’t CoT!
Oef...een dark-ride zonder melkbrouwende, hyperactieve kabouters, misvormde cowboys en Mexicanen met zichtbare mechanische stekkenbeentjes of voor Kerstmis versierde Azteken. Zelfs na 10 jaar blijft Challenge of Tutankhamon een attractie waar we als Belgische parkfans trots op mogen zijn. Desondanks ik hem al –tig keer heb gedaan, blijft het een pareltje waar ik elke keer opnieuw nieuwe details opmerk. Buiten het feit dat het vuur het maar half deed, leek de attractie weer te schitteren als in zijn openingsjaar. En om de eer in stand te houden, praten we hier niet over mijn score.
Paleis van de Geest
Madhouses schieten misschien als paddenstoelen uit de grond, toch blijf ik het intrigerende attracties vinden. Hoe je het ook draait of keert blijven ze erin slagen om je gevoel van oriëntatie en evenwicht in je hoofd even te doen verliezen. Paleis van de Geest mag dan wel een standaard programma hebben, toch blijft de hele attractie in mijn ogen een mooi geheel met een leuk verhaal en een fijne uitwerking van details. En jawel, het verbaasde me ook, maar alle gekende effecten buiten het tapijt deden het. En ik kan me vergist hebben, maar het lijkt of men ferm aan de belichting van de attractie gesleuteld heeft. Klein minpuntje…mamma mia, maar die beugel zat écht wel gigantisch strak. Zelfs voor de pannenlatmevrouw naast mij was het zelfs onmogelijk om nog een vingerbreedte tussen de beugel en m’n been te krijgen. Al een geluk dat ik geen dringende pipi moest doen of men kon gaan dweilen. Hoewel dat misschien van pas kon komen voor de kotsmisselijke mevrouw naast Michelle.
Flash(y)Back
Ik herinner mij nog hoe de attractie erbij lag voor zijn renovatie. Als je dat vergelijkt met nu, lijkt het een nagelnieuwe attractie. Maar helaas laat het grillige Belgische weer zachtjes zijn sporen na. Anderzijds blijft FlashBack een aangename logflume die voor leken altijd zeer verrassend blijft. En ben ik eens blij om niet elke keer in lelijke houten boomstammen te stappen. Maar toch was er één grote doorn in het oog. Het viel mij in de wachtrij en tijdens de rit echt op hoe onverzorgd het groen erbij ligt. Varen en wandelen door onkruid, torenhoge netels en distels is écht geen zicht. En het water is écht een serieuze afknapper om daar in te stappen. Anderzijds werkte de effecten zoals ze moesten werken en blijf ik elke keer schrikken hoe hoog die laatste en aangename drop eigenlijk wel is.
Radja River
Velen zijn verbaasd als ze horen wat mijn favoriete attractie in Walibi Belgium is. Radja River verwacht eigenlijk bijna niemand als antwoord, maar het is een waarheid als een koe. Hoewel Radja River elke keer toch maar weer zus en zo blijft, ik blijf het op één of andere manier een intrigerende en imposante attractie vinden. Het is geen oud nieuws om te vertellen dat er géén mist in de tunnel was en het plafond van sproeiers ontbrak, maar verder viel mij vandaag weer op dat Radja River desondanks dat gemis toch een zeer intense rapid river kan zijn. Ik heb hem vorig jaar nog gedaan, maar ik had de indruk dat je het woord ‘rapid’ zéér letterlijk kon nemen. De golfslagbaden in Radja River waren vandaag hoger en wilder dan ik ooit geweten heb. En het feit dat Radja River zalig hard botst en stuitert komt hem alleen maar ten goede. Jammer dat men er niet in kan slagen om zowel alle effecten te laten werken én de rit zelf zodanig wild te maken. Want als Walibi Belgium daar ooit in kan slagen dan vind ik Radja River een attractie die AF is.
Weerwolf
Wat heeft men deze winter met Weerwolf aangevangen? Weerwolf heb ik altijd een leuke woodie gevonden, maar sinds ik Joris en de Draak in Efteling heb gedaan, moest Weerwolf daarvoor de duimen leggen. Maar ik kom daar vandaag met veel plezier op terug. Het was ongewoon hoe de trein werkelijk door zijn parcours denderde aan een non-stop snelheid en een voor mij geliefd ‘out-of-control’ gevoel. De baan is aangenaam ruw en gedurende de hele rit werd ik werkelijk door elkaar gegooid en van boven tot onder geschud. Ik ben opnieuw fan!
Walibi Belgium en zijn personeel
Over het personeel van Walibi Belgium kan je werkelijk boeken schrijven. Ik herinner mij nog tijdens de Six Flags periode hoe je als Nederlandstalige vaak op je honger bleef zitten om geholpen te worden en men koppig Frans bleef spreken. Daarnaast was het telkens opnieuw precies teveel gevraagd om vriendelijk te zijn en eens te kunnen lachen.
Maar vandaag kan ik niets anders dan lof spreken over het personeel van Walibi. Ik heb me zelden zo welkom gevoeld in een pretpark als vandaag en die lof komt enkel en alleen het personeel van Walibi toe. Men was in mijn ogen werkelijk ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Het blijft aangenaam om steeds met een lieve glimlach verwelkomd te worden, men je in je moedertaal verder helpt en vaak switcht naar het Nederlands. Ik ben vaak in het Frans aangesproken geweest, maar kreeg zelfs welgemeende excuses wanneer men doorhad dat ik geen Frans sprak. Daarnaast deed men zelfs zijn uiterste best om bezoekers te entertainen én leek men zelfs een cursus ‘humor’ aangeboden te hebben gekregen om hun bezoekers te vermaken.
Ik moet dus toegeven dat ik een geweldige dag heb gehad in Walibi Belgium. En sta mij toe om te zeggen dat het héél lang geleden is. Ja, het gezelschap was meer dan aangenaam (misschien door het feit dat ze gedrogeerd was door Dafalgan en Nurofen, maar soit, we gingen dat niet verklappen hé Michelle), maar daar hing het zeker niet alleen van af. Verder nog een dikke merci aan de desbetreffende en betrokken partijen voor de tickets én bijgevoegd kaartje van de firma mét welkomstwoord. Ik heb mij nog nooit zo welkom gevoeld!



Met citaat antwoorden

. Ik kan mij eigenlijk ook niet inbeelden dat wat balken die tegen een tapijt duwen zo'n ingewikkeld mechanisme moet zijn.












Bookmarks